فرآیندهای مختلف تولید کربن فعال عمدتا شامل فعال سازی فیزیکی و فعال سازی شیمیایی است که در اصل ، تجهیزات ، دما و مواد اولیه قابل استفاده تفاوت معنی داری دارند.
1. روش فعال سازی فیزیکی
فعال سازی فیزیکی از بخار درجه حرارت بالا ، گاز دودکش یا نیتروژن به عنوان محیط فعال سازی استفاده می کند و در دمای بین درجه {1 {{در تماس با مواد کربن شده در تماس است. این روش منافذ بسته را در مواد اولیه باز می کند ، منافذ موجود را بزرگ می کند و موارد جدیدی را تشکیل می دهد و در نهایت ساختار منافذ کربن فعال شده را توسعه می دهد. فعال سازی فیزیکی برای تولید انواع مختلف کربن فعال ، از جمله کربن فعال شده مبتنی بر زغال سنگ ، چوب و میوه میوه مناسب است.
2. روش فعال سازی شیمیایی
فعال سازی شیمیایی شامل درمان مواد اولیه با معرفهای شیمیایی (مانند اسید فسفریک ، کلرید روی و غیره) برای تقویت تبادل یونی و خصوصیات جذب مواد فعال است. این روش می تواند در دماهای پایین تر به فعال سازی برسد و ساختارهای منافذ تصفیه شده و یکنواخت تری تولید کند. فعال سازی شیمیایی به ویژه برای فعال کردن مواد اولیه مانند چوب یا پوسته های میوه ای مناسب است و امکان تهیه کربن فعال با ظرفیت جذب زیاد را فراهم می کند.
روش فعال سازی فیزیکی برای تولید انواع مختلف کربن فعال ، از جمله ذغال سنگ ، چوب و کربن فعال شده با پوسته میوه مناسب است. تجهیزات متداول کوره سیال ، کوره دوار و کوره کربن سازی عمودی است.
روش فعال سازی شیمیایی به ویژه برای مواد اولیه چوب یا پوسته مناسب است و می تواند کربن فعال با ظرفیت جذب زیاد تولید کند. معرفهای شیمیایی متداول شامل اسید فسفریک ، کلرید روی و غیره است.
https://www.naturecarbon.com/high-performance-activated-carbon/
